Jezelf terugvinden bij het straatpastoraat
Door Arend Driessen (verschenen in Horizon, juli 2004)
Een voor een komen mensen binnen voor de ’straatlunch’ die we maandelijks organiseren. De ruimte vult zich met lawaai en onrust, terwijl Mariska – de straatpastor – onverstoorbaar doorgaat met soep koken. Mensen praten druk door elkaar. Iemand heeft een stoel meegebracht op z’n bakfiets. Ergens gevonden, net als de tafel die hij laatst meebracht. Zijn bijdrage aan het straatpastoraat. Iemand anders grijpt vast naar het brood en begint te eten.
De rumoerige sfeer past bij het straatpastoraat en bij de mensen voor wie het project is bedoeld. Waar daklozen mee kampen is dat ze een dak ontberen, niet alleen letterlijk, maar ook als symbool voor een plek om zich terug te trekken; een emotionele plek om zich thuis te voelen. Wanneer je zo’n plek niet hebt, betekent dat een ingrijpende onzekerheid. Voortdurend moet je op zoek naar eten, een plek om te slapen, een mogelijkheid om je te wassen en die onzekerheid bepaalt ook je sociale netwerk. Als je geen dak hebt, ben je op jezelf aangewezen. Dakloosheid is een alledaags drama, dat zich niet afspeelt achter gesloten deuren, maar in de permanente openbaarheid, op straat, zichtbaar voor iedereen.
Zijn wie je bent
Eindelijk zit iedereen rond de tafel. “Zullen we nu een eerst een poosje stil zijn”, vraagt iemand. Meer dan een minuut wordt er gezwegen. Het is een stilte die weldadig is en de toon wat zet, deze middag. Het gesprek laait weer op; iedereen praat door elkaar en wil zijn verhaal kwijt. Maar dan ebt het rumoer weg en iedereen luistert weer.
Frank vertelt over zijn worsteling met zijn verleden en met de drugs. Hij is bezig met de laatste stappen naar een meer geregeld leven; af en toe gaat hij weer op stap met zijn ex-vrouw en met zijn kinderen. De puzzelstukjes schuiven langzaam weer in elkaar. Toch is deze laatste stap het moeilijkst, vindt Frank. Moeilijker dan op straat leven, dan het afkicken. Het heeft te maken met jezelf terugvinden. “Op straat kun je niet zijn wie je bent. Hierbinnen kunnen we nog zo aardig met elkaar proberen om te gaan, buiten lukt dat niet. Daar bestaat geen moraal”.
Solidaire tijd
Veel daklozen zoeken, net als ieder ander, naar een manier om iets met hun leven te doen, om richting te geven aan hun leven. Op straat blijft die behoefte vaak hangen in steeds nieuwe dagelijkse ervaringen en in het leven van moment tot moment. We merken een behoefte aan een plek waar de tijd en de rust wordt geboden om na te denken over wat hen is overkomen en wat daarvan de betekenis is, voor henzelf en voor anderen. Het straatpastoraat probeert die ruimte te vinden; in ontmoetingen van de straatpastor op de ’hangplekken’, rond de tafel tijdens een lunchgesprek, tijdens een strandwandeling of tijdens een kerkdienst in pension de Veste. Af en toe ontstaat zo de ruimte voor bezinning, los van de dagelijkse onrust. Wanneer die tijd er is om zonder afleiding met elkaar van gedachten te wisselen kan een vertrouwensband ontstaan en een tijd die ruimte biedt aan vriendschap; solidaire tijd.
Straatpastor Mariska Putters is bereikbaar op maandag, dinsdag en donderdag op telefoonnummer 06 40072231
Meer info:
Daklozenmail (een initiatief van het straatpastoraat)